Legenda o Atlantydzie datuje się przynajmniej z czasów greckiego filozofa Platona, który 2400 lat temu twierdził, że Atlantyda była niegdyś wyspą leżącą „poza Słupami Herkulesa", a więc obecną Cieśniną Gibraltarską. Jej mieszkańcy byli wielcy i potężni, lecz zarówno ich samych, jak ich piękne miasta pochłonęła morska głębia po trzęsieniu ziemi około 9600 roku przed naszą erą. Archeolodzy znaleźli ślady rozmaitych miejsc mogących uchodzić za ślady dotkniętej katastrofą kultury Atlantów. Niektóre z nich bardzo dobrze pasują do opisu Platona, lecz większość ma z nim mało wspólnego. Wielu badaczy uważa, że Platon źle podał położenie geograficzne i że prawdziwa Atlantyda to starożytna cywilizacja minojska z Krety. Około 1600 roku przed naszą erą wybuch wulkanu na wyspie Thera (Santoryn), wywołał olbrzymie tsunami wysokości ponad 90 metrów, które zatopiło pobliską Kretę. Inni, głównie Rosjanin Wiaczesław Kudriawcew, twierdzą, że Atlantyda leżała bardziej na północ, niż podał Platon - uważając, że mogła znajdować się tuż przy południowym krańcu Kornwalii. Wiarygodne poparcie dla lokalizacji podanej przez Platona pojawiło się w 1996 roku, kiedy to zbadano kamień, najwyraźniej obrobiony rękami człowieka, znaleziony na dnie morza w pobliżu wyspy Bimini na Bahamach. O powiązaniach między Bimini a Atlantydą usłyszano po raz pierwszy w 1968 roku, kiedy to miejscowy nurek odkrył u północno-zachodnich wybrzeży wyspy tajemniczą „drogę" w kształcie litery J", zbudowaną z ciasno ułożonych kamieni. Wyprawa archeologiczna, wysłana w te okolice w 1975 roku, znalazła sztucznie obrobione kamienie ze skomplikowanymi wpustami oraz marmurowe kolumny, jakich nigdy nie wdziano na Bahamach. W 1996 roku podczas badań, przeprowadzonych przez uczonych z Building Research Establishment w pobliżu Wat-ford (Wielka Brytania), w próbkach pobranych ze stanowiska znaleziono maleńkie ilości złota. Sceptycy przekonywali, że kolumny były po prostu dekoracją przeznaczoną do ozdoby domów bogatych plantatorów w Ameryce, lecz wypadły ze statków, kiedy te tonęły. Testy przeprowadzone na próbkach wykazały obecność śladów klinkieru cementowego, co sugeruje, że kolumny wykonano w początkach XIX wieku, kiedy to opracowano proces produkcji nowoczesnego cementu portlandzkiego.